تبلیغات
به طراوت و شهامت یک سیب زندگی کنید. دانش 

به طراوت و شهامت یک سیب زندگی کنید. دانش - تاریخچه پیتزا




تاریخچه پیتزا

  • نویسنده: amid gm
  • تاریخ:دوشنبه 24 بهمن 1390
  • عنوان موضوع: [cb:post_category_name]
یكى از غذاهاى پرطرفدار بین خوش خوراك ها (مخصوصاً بچه ها) پیتزا است، همان خمیر گردى كه با پنیر و مخلفات پوشیده شده و موقع خوردن، لقمه هایش كش مى آید!
جالب است بدانید كه این غذاى بسیار خوشمزه قدمتى نسبتاً طولانى دارد و به زمان اهالى یونانى ساكن در ماگناگریسیا در جنوب ایتالیا بازمى گردد. حتى در كتاب «انئید» ویرژیل نیز اشاره اى به این غذا شده است. در قرن سیزدهم میلادى در كتاب تاریخ روم نوشته «ماركوس پورچیوس كاتو» به خمیر گرد صافى اشاره شده كه با روغن زیتون و سبزیجات و عسل در اجاق پخته مى شده است. باستان شناسان در حین حفارى هاى خود در شهر پومپى در ایتالیا به بقایاى مغازه هایى برخوردند كه نشان دهنده شباهت این مغازه ها با پیتزافروشى هاى امروزى هستند (احتمالاً فسیل سیب زمینى سرخ كرده ها را هم پیدا كرده اند!) البته پیتزا در آن زمان به شكل امروزى وجود نداشت و فقط شامل نان مسطح گردى بود كه با آرد عمل مى آمد و همراه ادویه و روغن پخته مى شد. در آن زمان گوجه فرنگى در اروپا ناشناخته بود و شیر گاومیش هندى كه از آن براى تهیه پنیر مازارلا (پنیر پیتزا) استفاده مى شود، براى اهالى كامپانیا در ناپل هنوز مفهومى نداشت. گوجه فرنگى براى اولین بار در قرن شانزدهم وارد اروپا شد اما در ابتدا آن را میوه اى سمى مى دانستند! تا اینكه در اواخر قرن هجدهم مردم فقیرنشین ناپل از آن به عنوان ماده اصلى در نان هاى پیتزا شكل خود استفاده كردند. این نان هاى پیتزایى به زودى توجه جهانگردان را به خود جلب كرد و آن ها را به مناطق فقیرنشین ناپل كشاند پیتزاى مدرن در شكل امروزى توسط نانوایى به نام رافائل اسپوزیتو درست شد (حقش بود كه جایزه نوبلِ شكموها را ببرد!) رافائل اسپوزیتو كه در نانوایى در شهر ناپل كار مى كرد، به فكر درست كردن پیتزاى مخصوصى افتاد و آن را به عنوان هدیه براى پادشاه امبرتو و ملكه مارگریتا برد. این پیتزا شكلى بسیار میهن پرستانه (و پاچه خارانه) داشت و مثل پرچم ایتالیا به رنگ هاى سفید و قرمز و سبز درست شده بود (فكرش را بكنید، پرچم كشور هضم و تبدیل به كود بشود!) براى رنگ سبز از ریحان و براى قرمز از گوجه فرنگى و رنگ سفید از پنیر مازارلا استفاده شده بود. ملكه از این پیتزا بسیار استقبال كرد و به احترام او نام این پیتزا را مارگریتا (یا همان پیتزاى سبزیجات) گذاشتند. این پیتزا استانداردى را تعیین كرد كه تا به امروز در سراسر جهان در پیتزاها وجود دارد. تا حدود سال ۱۸۳۰م پیتزاها در دكه هاى كنار خیابان به فروش مى رسیدند و اولین پیتزافروشى واقعى به نام آنتیكاپورت آلبا براى اولین بار در ناپل باز شد. پیتزا در بین ایتالیایى ها بسیار محبوب شد و به زودى به صورت غذاى محلى آنها درآمد. یك مهاجر ایتالیایى به نام جنارولمباردى مغازه كوچكى در محله ایتالیایى نشین نیویورك باز كرد. شاگردش آنتوتیو توتونوپرو شروع به پختن پیتزا و فروش آن در مغازه كرد. طولى نكشید كه پیتزاهاى توتونوپرو بسیار پرطرفدار شد و لمباردى را به فكر باز كردن یك پیتزافروشى در سال ۱۹۰۵ انداخت. اما در این زمان مصرف پیتزا هنوز به مهاجرین ایتالیایى محدود مى شد و بین آمریكایى ها محبوبیت چندانى نداشت. بعد از جنگ جهانى دوم مصرف پیتزا همه گیرتر و بین سربازان آمریكایى در ایتالیا بسیار پرطرفدار شد به طورى كه گاهى پیتزافروشى ها نمى توانستند جوابگوى تقاضاى بى حد و مرز مشتریان آمریكایى خود باشند. سربازان آمریكایى كه از این غذاى محلى خوششان آمده بود آن را با خود به خانه بردند. ایتالیایى ها كه بعد از جنگ اقتصادشان صدمه دیده بود با مهاجرت به سایر كشورهاى اروپایى، پیتزا را در تمام اروپا رواج دادند.
با رشد جمعیت در دهه ۱۹۵۰ بخصوص در آمریكا كم كم رستوران هاى زنجیره اى به وجود آمدند چون پیتزا نسبتاً سریع و آسان تهیه مى شد و حملش آسان بود رستوران ها به این فكر افتادندكه براى جلب مشترى بیشتر قسمتى از كار خود را به حمل پیتزاهاى سفارش داده شده به خانه مشتریانشان (به صورت مجانى)  اختصاص دهند امروز در بسیارى از كشورهاى توسعه یافته پیتزا مانند سایر مواد غذایى به صورت آماده و یخى در فروشگاه ها فروخته مى شود. جالب است بدانید تكنولوژى پیشرفته اى صرف ساختن این پیتزاها مى شود.



اخرین مطالب